Lösemi

Nefes çalışmalarına başladığım günden beri sadece üç lösemi hastasıyla çalışma fırsatım oldu. Bedenimizde nefesi, yani oksijeni artırdığımızda, "ANAROBİK HASTALIKLAR"ın anında iyileşecek olduğunu yıllardır okuyor, doktorlardan ve ilaç şirketlerinden aldığım bilgiler doğrultusunda biliyorum...

Bu hastalıkların en önemlisi: Kanser. Birkaç doktor arkadaşım bedende ve kandaki oksijeni artırmanın lösemi hastalığı üzerinde de pozitif etkisi olacağından bahsediyordu. Ancak ben henüz hiç böyle bir kişiyle tanışmamıştım. Benim ilgim, hastalığın iyileşmesinden çok, lösemi hastalarının nefes alışkanlığıydı. Zaten hiçbir zaman hastalık ve iyileşme odaklı olmadım, bu bizim işimiz değil. Biz nefes koçlarının işi, karşımızdaki kişinin çektiği problem, sıkıntı, rahatsızlık, hastalık ne olursa olsun onunla değil, nefes alışverişleriyle ilgilenmek ve nefeslerini açmak. Nefes açıldıktan sonra tabii ki belli seviyelerde değişimler, iyileşmeler görülüyor. Bu durum NEFESİN KENDİ MUCİZESİ. Biz sadece nefesin bedene girmesini kolaylaştırıyoruz, gerisi onun işi :)

Şahsen doktor arkadaşlarımla konuştukça ve bu hastalığın özellikle genç nesilde ne kadar yaygınlaştığını öğrendikçe, lösemi hastalığı ve altında yatan düşünce yapısını, bu hastalığa yakalanan kişilerin nasıl nefes aldıkları çok merak ediyordum. Bundan altı sene önce bir lösemi hastası nefes seminerlerimize gelmek istediğini söyledi. Maddi durumunun da müsait olmadığını, ailece tüm parasının tedavilere gittiğini, artık çok zorlandıklarını, görüştükleri doktorların hepsinin ona ‘’Bir yıl ömrün kaldı’’ dediklerini anlattı. Gözlerimde yaşlarla dinledim ve ekibimle konuştuktan sonra onu seminerlerimize almaya karar verdik. Bizim için de bir ilk ve ilginç bir deneyim olacağından emindim.

Sevgili kardeşimiz Rabia'da (adını telaffuz etmemde sakınca görmeyeceğine eminim), yaşamla ilgili ne konuşursak konuşalım ‘’Ne anlamı var ki?’’ düşüncesi vardı. Ne desek, ne anlatsak olmuyordu, ona her şey anlamsız geliyordu. Ta ki nefesle tanışana kadar! Nefese aşık oldu. Bedeninin oksijene o kadar ihtiyacı vardı ki hepimizi şaşırtarak dört elle sarıldı nefesine! Çektiği tüm acılara ve ağrılara rağmen nefes almaya, seanslara, çalışmalara devam etti, birkaç haftanın sonunda nefesi tamamen açılmıştı!

Sonrasında şiirler ve harika yazılar yazmaya başladı. Hatta harika bir kitap yazdı. İçinde yıllardır nefesini sabote ederek bastırdığı şevk, ilham ve yaratıcılığı geri gelmişti. Yaşam, yaratıcılığını ifade ettikçe daha anlamlı, daha tatmin edici hale geldi onun için. Tüm sınırlarını, onu limitleyen düşüncelerini aştı. Kendini her anlamda özgürce ortaya koymaya, ifade etmeye başladı. Ondan hala birbirinden güzel mesajlar, mailler, yazılar alıyorum :) Nefesin mucizesinin yaşama kavuşturduğu bir kişi daha!

Seminerlerimize gelen diğer lösemi hastalarında da durum aynıydı. Sığ nefes ve "Her şey anlamsız" düşünceleri, yok edilmiş yaratıcı enerji, şevk, ilham. Birkaçının nefesi o kadar sığdı ki nefes alıp almadıklarını zor fark edebiliyorduk. Hepsinin nefesi başarıyla açıldı. Çoğu tedavilere çok çabuk yanıt verdiler, bazıları tedaviye devam bile etmeden iyileşti.

Lösemi hastalığına iyi gelen afirmasyonlar:

SINIRLARI AŞIYORUM. KENDİMİ ÖZGÜR BIRAKIYORUM, YARATICILIĞIMI, VARLIĞIMI ÖZGÜRCE İFADE EDİYORUM. KENDİM OLMAKTAN GURUR DUYUYORUM VE ÇOK KEYİF ALIYORUM. BEN OLMAK GÜVENLİ. KALBİMİ, ÖZÜMÜ İFADE ETMEK GÜVENLİ. SAKLANDIĞIM YERDEN ÇIKABİLİR, BU DÜNYADA ÖZGÜRCE, GÜVENLİ BİR ŞEKİLDE YAŞAYABİLİRİM.